Ben bu mesleğe Mart 1970 tarihinde başladım. Aradan 54 yıl geride kaldı. Mart 2025’de 55. Yıla gireceğim.
Benim başladığım yıllarda gazetecilerin sayısı azdı. Gazetelerde azdı. Gazeteciler çalıştıkları gazetelere haber toplamak için akla karayı seçerlerdi.
O günler meşakkatli ama güzel günlerdi. Bir haberi saatlerce kovalardık. Kovalamaktan da yorgun düşerdik. Ama asla yılmazdık.
Kullandığımız fotoğraf makineleri Allaha emanet makinelerdi. Kullandığımız filmler ise siyah beyazdı. Sonra renkliye dönüştü. Makinelerimiz de gün be gün kaliteli hal geldi. Çektiğimiz resimleri görebilme şansımız yoktu. Filmleri yıkadıktan sonra ancak o zaman ne çekmişiz neyi çekememişiz. Hangi poz daha güzel, hangisi değil, onu da yine film yıkandıktan sonra görebiliyor ve anlayabiliyorduk.
Filmleri yıkama işi biraz meşakkatli bir işti. Her fotoğrafçı bizim filmlerimizi yıkamazdı. Film yıkatma tamamen dostluğa dayalıydı.
Bu meşakkati yenebilmek için dostum ve o zamanın bir numaralı eğitimcisi değerli kader ve yol arkadaşım, öğretmenim Kenan Certel, çalıştığı Konuralp İlkokulunda bir fotoğraf stüdyosu kurmuştu. Kurulan o stüdyo benim için büyük şans olmuştu. Çünkü filmlerimizi orada yıkatıyorduk. Kurulan o stüdyo sayesinde büyük bir rahatlamam olmuştu.
Haberi yazdıktan, filmleri yıkattıktan sonra yazdığımız o haberi bir zarfın içine koyar çalıştığımız gazetelere göndermek için yolcu taşıyan otobüs ya da minibüslere bin bir rica ve yalvarma ile gönderirdik. O kadar emek verip hazırladığımız haberleri gönderdiğimiz yerlerde görev yapan arkadaşlar ya haber yaparlar, ya da haberi yırtıp çöp kutusuna atarlardı. Onların insafına kalmıştı. Çünkü onlar hazır geldiği için haberin değerini bilmezlerdi.
Bugün ise her şey değişti. Gazeteler ve gazeteciler çoğaldı. Yetmedi birde dijital yayıncılık ortaya çıktı, meslek meslek olmaktan çıktı.
Yine bugün ne film yıkama var, ne otobüs ve ne de minibüs şoförlerine ihtiyaç var. Şimdi herkesin elinde akıllı telefonlar var. Çekiyorlar resimleri bakıyorlar, güzel olanları bir dokunuşla karşı tarafa haberi ile birlikte gönderebiliyorlar. İş ve işlem kolaylaşınca şimdi herkes gazeteci oldu.
Kaymakamlık, Belediye, kamu kurum ve kuruluşları, meslek odaları biz gazeteciler için önemli haber kaynaklarıydı. Hem onlar bize, hem de biz onlara muhtaç durumdaydık.
Bugün öyle mi? Bugün yukarıda saydığım kurumlardan bilgi alamıyoruz. Yaptıklarını göremiyor ve de bilemiyoruz. Onlar bize ne gönderirlerse onu kullanmak zorunda kalıyoruz.
Kısaca gazetecilik yapmak artık kolaylaştı. Her türlü bilgi ayağına geliyor. Ama ne kadarı. Onu bilmiyoruz. Biz de bu rahatlığa alıştık. Doğru yanlış, tam ya da eksik bizde gelen bu haberleri kullanıyoruz. Sonra da biz gazeteciyiz, biz gazetecilik yapıyoruz diye ortalarda dolaşıp duruyoruz.
Siz de hadi canım diyorsunuz. Bende çok haklısınız diyorum.
Kalın sağlıcakla……
Not: 2024 yılını devirdik. 2025 yılına girdik. Yeni yılınızı kutluyorum. 2025’in hepimize sağlık, huzur ve mutluluk getirmesini temenni ediyorum.
